من ندیدم که کریمی به کرم فکر کند

به چه مقدار به زائربدهم فکر کند

 

ازشما خواستن عشق است ضرر خواهدکرد

هرکه دروقت گدایی به رقم فکر کند

 

بهتراین است که زائر اگر آمد به حرم

دوقدم عشق بورزد سه قدم فکر کند

 

به کف صحن به گنبد به غم گوهرشاد

زیر این قبه به هستی به عدم فکر کند

 

به دو گلدسته دوتا ساق به دوش گنبد

به رواقی که شده پیش تو خم فکر کند

 

به چرا سال گذشته دو سه بار و امسال-

فقط این بار...به این قسمت کم فکر کند

 

به خودش...نه به کسانی که به یادش آمد

چون که در آینه کاری حرم فکر کند

 

موقع دست به سینه شدن و عرض سلام

کربلایی شده هرکس به علم فکر کند

 

چون که از باب جواد تو کسی داخل شد

خنده داراست که دیگر به قسم فکر کند

 

دیر وقتی ست که تا درحرمت دم بدهد

جای دم حضرت عیسی به دو دم فکر کند

 

بهترین نوع زیارت شده اینکه امشب-

هم کسی گریه کند پبش تو هم فکر کند

 

 


غزل دوم :

این نسخه را بر بال یک پروانه بنویسید

دارو؟...نه در این برگه دارو خانه بنویسید

 

مشهد-حرم  یک عمر پشت پنجره فولاد

جای مسکّن هم برایم دانه بنویسید

 

این بغض ها جای خودش آقا برای من

اشک روان تا ناودان چانه بنویسید

 

روزی دو ساعت آه-پشت پنجره فولاد

لطفا برای گریه هایم شانه بنویسید

 

نامم درون لیست باشد هرچه که باشد

زائر اگرکه نیستم دیوانه بنویسید

 

"این جاست داروخانه ی تضمینی عالم"

این جمله را بالای سقاخانه بنویسید

هرروز اگر امکان ندارد لااقل آقا

توفیق این درگاه را ماهانه بنویسید

 

تامستی از حد بگذرد در مجلس مستان

این شعر را روی لب پیمانه بنویسید

----------

امام رضا(ع)-مدح

دیشب پرِ من كبوتر بامت شد

آهوی بیابانی من رامت شد

حالا دلِ من پیمبر نامت شد

از معجزه ی درخت بادامت شد

امروز اگر مریض درمان توام

تو آینه می شوی زلالم بكنی

با طرز نگات خوش به حالم بكنی

یا فكری به حال خشكسالم بكنی

یا فكری به حال پرّ و بالم بكنی

من منتظرِ نماز باران توام

هر چند بَدَم اگر كه بهتر نشدم

پیش كرم تو شاه گداتر نشدم

در بارگهت اگر چه نوكر نشدم

هر چند كه آهو و كبوتر نشدم

گر پا بدهی سگِ نگهبان توام

هر چند به این سو و به آن سو نزدم

هر چند به این كو و به آن كو نزدم

پیش تو به آفتاب هم رو نزدم

در صحن تو من اگر چه جارو نزدم

مشغول غلامی غلامان توام

در سجده به پای تو هزاران آدم

جاروكش صحن تو هزاران مریم

محتاج دعای تو هزاران خاتم

ای شاه گدای تو هزاران حاتم

من نیز یكی از این هزاران توام

-----------

سبک سرود : حاج محمود کریمی ولادت امام زمان 89

 

دل پر از بهونه ی من کبوتر گنبد طلاته

تموم زندگیم آقا جون بسته به یک نیمه نگاته

خونه ی قشنگت آقا پره از شور و هیاهو

پایتخت کشور ماست حرم ضامن آهو

***

یه جرعه از حوض گهر شاد حل تموم مشکلاته

قرار امشبم باهاتون تو صحن اسماعیل طلاته

خدا وقتی که تو دنیا قصه ی علمو رقم زد

تو شدی ضامن آهو عالم آل محمد

***

لطف و وفا و مهربونی هزار ساله توی رگاته

بال ملائک الهی به زیر پای زائراته

خدا رو شکر که شدی تو توی کشور ما مهمون

حرم تو و خواهرت - بهترین نقطه ی ایرون

------------

 

قطعه قطعه زمین پر از شور است

نغمه ها در ردیف ماهور است

دل مهدی فاطمه شاد و

آسمان صحن بارش نور است

باز روشن شده است چشم فلک

چشم بیمار قلب شب کور است

محض ناز قدوم سبز شما

دل هر شیعه باز مسرور است

روحم امشب درون صحن شماست

گرچه جسم من از حرم دور است

گوشه ای از حرم نشسته ولی

به گدایی عشق مامور است

السلام ای شهید زنده ی طوس

بپذیرم در این شبِ پا بوس

با دل عاشقان چه ها کردی

چه شفا خانه ای به پا کردی

از همان کودکی ، همان اوّل

درد ما را شما دوا کردی

تاج شاهی است بر سرم که مرا

سر بازار خود گدا کردی

خواهرت پیشتان سفارش کرد

که مرا سوی خود صدا کردی

دست خالی رسیدم آقا جان

بی وفا بودم و وفا کردی

هر کسی با دم حسین آمد

راهی اش سوی کربلا کردی

لطفتان بی حد است یا مولا

دست خالی ردم نکن آقا

خطبه هاتان ظهور زیبایی

نفحه هاتان شمیم رویایی

عاشقانت تمام مجنون و

زده بر طبل های رسوایی

در دل جنگ نرم بی دین ها

حسن تدبیرتان تماشایی

می دمد روح در تن اسلام

آن دم قدسی مسیحایی

یادتان می شود همیشه ی دل

مونس روزهای تنهایی

هشتمین آفتاب عالم تاب

هفتمین یادگار زهرایی

بی کران بی کرانی ای آقا

بی کران مثل آسمان خدا

هر چه داریم از شما داریم

از شما هدیه ی خدا داریم

برکتی دارد این نگاه شما

ما از این چشم ها چه ها داریم

ما در این صحن های مثل بهشت

دلی از  غصّه ها رها داریم

هر کجا پای می نهیم انگار

پشتمان دستی از دعا داریم

ما که از خاک کربلا دوریم

خوب شد مشهد الرّضا داریم

گر مدینه نشد ولی اینجا

گنبدی زرد و با صفا داریم

این حرم آسمان احسان است

مرکز انقلاب ایران است

-----------

بیا نگار دل آرای فاطمی شوکت

بیا عزیز خدا ، ای امیر با عزّت

توئی که جنِت موعود سینه زن هایی

علم به دوش غریب همیشه ی هیئت

قنات جاری اشک زلال من را باز

پر آب کن به یکی جلوه از یم رحمت

ببار حضرت باران که دشت خشکیده

ببار بر سر این خاک خشک و بی برکت

به حق گوشه نشینان ببخش اگر من هم

به هفته های بدون تو کرده ام عادت

چقدر بغض گلوگیر جمعه هاغ سخت است

چقدر سخت و گلوگیر و پر غم و محنت

دگر به سوی معاصی نمی روم آقا

عزیز فاطمه دیگر خیالتان راحت

چه مجلسی بشود آن محرّمی آقا

که روضه را تو بخوانی خدا کند قسمت

 

------------

در سجده به پای تو هزاران آدم

جاروكش صحن تو هزاران مریم

محتاج دعای تو هزاران خاتم

ای شاه گدای تو هزاران حاتم

من نیز یكی از این هزاران توام

 

دیشب پر ِ من كبوتر بامت شد

آهوی بیابانی من رامت شد

حالا دلِ من پیمبر نامت شد

از معجزه ی درخت بادامت شد

امروز اگر مریض درمان توام

 

تو آینه میشوی زلالم بكنی

با طرز نگات خوش به حالم بكنی

یا یک نگهی به پرّ و بالم بكنی

یا فكر به حال خشكسالم بكنی

من منتظر ِ نماز باران توام

هرچند بَدَم اگر كه بهتر نشدم

پیش كرم ِ شاه گداتر نشدم

در بارگهت اگرچه نوكر نشدم

هرچند كه آهو و كبوتر نشدم

گر پا بدهی سگِ نگهبان توام

 

هرچند به این سو و به آن سو نزدم

هرچند به این كو و به آن كو نزدم

پیش تو به آفتاب هم رو نزدم

در صحن تو من اگرچه جارو نزدم

مشغول غلامی غلامان توام

--------------