تبلیغات
افلاکیان (حاج اصغر شلمچه) - اشعاری برای سفر مکه و مدینه
پنجشنبه 3 فروردین 1391

اشعاری برای سفر مکه و مدینه

   نوشته شده توسط: علی اصغر قربانی    

شاید قسمت شما هم شد رفتید مکه ...
اگه خواستید اونجا زائرین خانه خدا و مدینه منوره رو به فیض برسونید میتونید به این اشعار هم دقت کنید ...

یا علی

از  زحمات دوست خوب و گرانقدرم و سایت حرم شاه تشکر میکنم ...

مدینه شهر نبی

مدینه شهر نبی تربت چهار امام                               به نقطه نقطه ی خاکت زما سلام سلام

اگر چه ساکت و آرام می رسی به نظر                       دلی نمانده که گیرد بیاد تو آرام

مزار چار امامی و شهر پنج تنی                               ز شش جهت بسویت حاجت آورند مدام

سزد چو نام شریف تو بر زبان آرم                              به حرمت سخنم انبیا کنند قیام

دوای درد دو عالم ز گرد صحرائی                                سلام بر تو که آرامگاه زهرائی

چراغ محفل جان مسجد الحرام دلی                        که بر طواف حریم تو بسته دل احرام

***                        غلام رضا سازگار (میثم )

-----------------
زبانحال زائر مدینه

یا رسول الله مهمان توئیم                                       میهمان تو ز ایران توئیم

سیّد عالم تو صاحب خانه ای                                  ما گرسنه بر سر خوان توئیم

در هوایت بال و پر افشانده ایم                                 ما کبوتر های ایوان  توئیم

از صف گرمای هجران سوختم                                 تشنه ی آبی  ز باران توئیم

گفته ای سلمان ز اهل بیت ماست                          ما زاهل بیت سلمان توئیم

با تو و آل تو پیمان بسته ایم                                   همچنان بر عهد و پیمان توئیم
-------------------
غریب وطن(شعر شهادت حضرت زهرا(س))

ای زمینی که بقیع نام تو است                                     قبر زهرای جوان مرده کجاست

خوابگاه بدن خسته کجاست                                  جای آن پهلوی  بشکسته کجاست

کس مگر فاطمه در شهر نداشت                                که علی شب بدنش را برداشت

--------------------
مهبط جبرئیل

سـلام ای خــفته گــان در مـــدیـنـه         ســـلام ای عــــــاشقان بـــی قــــریـنه

سلام ای هـــــــادیان وادی طــــور        ســـلام ای رهـــروان خـــطه طــــــور

سلام ای بــــاب جــــبرئیل مُـکـرّم         ســـلام ای عشق و عقل، اندر تو مُدغم

سلام ای قُــــبّه خــــضرای احـــمد         ســلام ای خــفته در خــــاکت مـــحـمـد

مـدینه خـاک تو عنبر سرشت است        خــــدا دانـد کــه بــهـتر از بهـشت است

مــدینه جــــــــای جـای تـــربــت تـو         گــــــواهی مـی دهد بــر غـــربــت تـــو

مــــدینه مــهبط جــــبرئیل اینجاست         هـــــــــم ایــــنجا بـاب ارباب تـقاضـاست

سـلام ای مـصطـفی را بـــر گـرفته          بـــدامـن جــــــسم آن ســرور گــــــرفـته

هـــــر آن کـس بـشنود درد و غـم تو         بـــسوزد تــــــا ابــد در مـــــاتـــم تــــــو

سـلام ای تـــــــربت زهـرای اطـــهر        ســلام ای مــــحسن نــشکفته پــــر پــــر

ســـلام ای رازهـای در تــو نهفته            بـــچاه انــدر عــــــــــلی اســرار گــــفته

سلام ای اشک زهرا در تــو جـاری         بـــه فــــقدان پــــدر در ســــــوگـــواری

                                                           [سید مهدی میر آفتاب(حسام)]

-------------------------
کــــجاست، مــزار فاطمه(شعر سـینه زنـی شهادت حضرت زهرا(س))

مـــــدینه شـــد گـُل یاسَت کجا نیلوفری          کدامین کوچه دارد داغ مـرگ مادری

مـــــدینه در کــــجاست، مــزار فاطمه          کـــجا گــــشـته خـــزان، بـهار فاطمه

 

فاطمه، فاطمه، فاطمه(2)

 

مدینه کوچه هایت بــوی زهرا می دهد          نشان از غربت شبهای مـولا می دهد

مـــــدینه در کــــجاست، مــزار فاطمه          کـــجـا گــشتـه خـــزان، بــهار فاطمه

 

                                    فاطمه، فاطمه، فاطمه(2)

 

مــدینه در کدامین کوچه زهرا را زدند          کجا در پیش طفلان یار مولا را زدند

مـــگر آنــجا علی، دو دستش بسته بود          کــه زهـــرا نـــالــه دلــش آهسته بود

 

فاطمه، فاطمه، فاطمه(2)

 

سکوتت ای مدینه می زند بر جان شَرر         سخن بــا ما بگو از قصه دیوار و در

بـــــگو از غــــربت امـــــــیر المومنین         بـــگـو شــد فــاطـمـه کجا نقش زمین

 

فاطمه، فاطمه، فاطمه(2)

 

مـــــــدینه ای گـــــواهِ اشک پنهان علی         به دامانت نهان شد دستـه گلهای علی

مــــــــدینه کــــــــو بلال، بگوید تا اذان         شـــده وقـــت نــماز، پیمبر را بخوان

 

فاطمه، فاطمه، فاطمه(2)


--------------------
نخل امید (شعر شهادت حضرت زهرا(س))

مــــــدینه کـــــو پـــــرستوئی کــه من بال و پرش بودم

 

                                           چـه شد آن طایر قدسی که من در محضرش بودم

 

مــــــــدینه کـــــــاش جـــــــان من بلا گردان او می شد

 

                                           کــــــــه عــمری باغبان غنچه های پرپرش بودم

 

 مـــــــــــدینه نـــــــخــــل امــــــــید مرا آتش زدند اعدا

 

                                           کـــــــــــنار بـــــاغ در اندیشه برگ و برش بودم

 

مــــــــدینه قــــــــصه پروانه را از من چه می پرسی؟

 

                                           مــــــــیان شــــــعله ها من شاهد خاکسترش بودم

 

مـــــــــدینه لـــــــــذت دیــــــدار زهرا را بپرس از من

 

                                           کــــــــه بــــر بــــالــین او محو نگاه آخرش بودم

 

مـــــــــــدینه از نــــــــفس افــــــتاد آن ریحانه در حالی

 

                                           کــــــــه مــــــن آئینه دار دیده او خون تَرَش بودم

 

مــــــــــدینه گر چه دستم بسته بود اما دلم می خواست

 

                                           کـــــــه در وقت ز پـــــا افتادن او در بـَرَش بودم

 

 

مــــــــــدینه آن شب قـــــدری که رفت آن نازنین مادر

 
                                           پـــــــریشان خاطر از حال و هوای دخترش بودم
----------------------------
شفا می گیرم امشب

          مدینه من شفا می گیرم امشب                          ز هجده سالگی می میرم امشب

مدینه تــــــــو گواه غربت من                                   کــــــــــه نا پیدا بماند تربت من

-----------------------
توسل به حضرت زهرا (س)

سلام ما بر مدینه و بر قبر مخفیف ای عصمت کبری

                          

                            درود هر شیعه بر تو و بر، لاله های به خون خفته ات زهرا

 

بر تو می سوزد قلب سوزانم فاطمه جانم، فاطمه جانم

 

                           نـــــــه تنها بر غصه های دلت، اشک غم رود از چشم پیغمبر

 

که سوزد با یاد غربت تو ای شهیده حق شیعه تا محشر

 

                          اگـــــــــــــــــر دشمن در مدینه نمی زد به خانه تو از جفا آتش

 

نمی زد کس بر خیام حریم حسین تو در کربلا آتش

 

                         نـــــــمی شد در کوچه روی تو از ضرب سیلی دشمن اگر نیلی

 

نمی زد در کربلا به روی کودکانِ حُسینت کسی سیلی

 

                       تــــــــــــــو آن بانویی که روز قیامت لوای شفاعت بدست توست

 

دو دست عباس و پیرهن غرق خون حُسینت به دست توست

 

                       بـــــــــــــــــــر تو می سوزد قلب سوزانم فاطمه جانم فاطمه جانم

 
                                                                                  [محمد نعیمی]

-----------------------------
آرزوی مدینه

 

 

دلــــــــم پـــــَر می زند سوی مدینه              بسویم می وَزَد بـــــــــوی مدینه

خـــــــدایا عـــــاشقم عاشق ترم کن              نصیب مـــــــــا کنی کوی مدینه

مــــدینه دلــــــم بَـــرات پر می زنه              پُـشت در نــشسته و در می زند

مـــــدینه صــــــفای دائمت چه شد؟              کوچه های بنی هاشمت چه شد؟

مــــدینه به زخـــــــم دل نمک زدند              تـــو کوچه فاطمه را کتک زدند

مـــــدینه رنـــــــگ حسن پریده بود              نــمی دانم تو کوچه چه دیده بود

مـــدینه شکسته بـــــــود بال و پری              مــــــدینه آتش گـــرفته بود دری

صـــــــدای شکستن یک در می یاد              نـــــــــــاله مظلومه مادر می آید
---------------------
بحق تو کم است هـــــــــــــ    

   

عارف بحق تو کم است

از صبر تو یا حسن جهان غرق غم است    چون زائر عارف بحق تو کم است

هـــــــــــــر کس به زیارت تو آید به بقیع   بـر روی پل صراط ثابت قدم است            
---------------------------
گرفتار بقیع

مرغ دل ما گشته گرفتار بقیع                         قــــربان بقیع و اشک زوار بقیع

شـبها که در بقیع را می بندند                    من گـریه کنم به پشت دیوار بقیع
----------------
روضه وداع با مدینه

                                               

خدا را شکر مهمان حسینم                                                همیشه بر سر خوان حسینم

به خود می بالم ای یاران عاشق                                        که من طفل دبستان حسینم

ندارم هیچ اندر کوله بارم                                                  گدای خوان احسان حسینم

بدم اما شما را دوست دارم                                                در این وادی پریشان حسینم

                                                خداوندا برس بر حال زارم

                                               که من خار گلستان حسینم

 عاشقان کربلا ، چند تا وداع داشت پسر فاطمه ، یک وداع در مدینه بود ، قبل از حرکت آمد مقابل قبر جدش پیغمبر ایستاد عرضه داشت یا رسول الله ، من حسین پسر دخترت فاطمه ام ، سر روی قبر پیغمبر نهاد گریه کرد ، لحظه ای به خواب رفت ، در عالم خواب رسول خدارا دید ، حسین را در آغوش گرفت میان چشمان حسین را بوسید فرمود : حسینم می بینم بزودی آغشته به خون ، تشنه لب در کربلا شهید خواهی شد فرمود : " یا حسین ، اُخرُج فَاِنَّ الله تعالی شاءَ اَن یَراک قَتیلاً "

شبانه با قبر مادر وداع کرد ، با قبر برادرش امام مجتبی وداع کرد ، آماده حرکت شد ، برادرش محمد حنیفه جلو آمد ، حسین جان حالا که می روی برو ولی چرا این زن و بچه ها را همراه می بری ؟ زینب را کجا می بری ؟ جریان خواب را برای محمد حنیفه تعریف کرد ، بعد ابی عبدالله فرمود :" قَد شاء الله تعالی اَن یَراهُنَّ سَبایا1" خدا خواسته که آنان را اسیر ببینند .

----------------------
روضه وداع با مکه

 

ای منی ای سرزمین اهل بیت                                            ای ز اشک انبیا خاک تو گل

ای منی ای کعبه عشق و وفا                                             ای منی ای مکتب صدق و صفا

ای منی تی مرکز وصل اله                                      ای به خیل عاشقان میعادگاه

ای منی ای وادی  افروخته                                      ای ز آه خسته دلها سوخته

ای منی  آفتاب نور عشق                                        ای منی ای گام گامت طور عشق

ای منی ای محفل قرب خدا                                                ای ز من کرده منیت را جرا

ساکنانت ساکن کوی حقند                                                عاشقانت عاشق روی حقند

در کجای دامنت ای خاک پاک                                        مصطفی صورت نهاده روی خاک

می رسد بر گوش این سرزمین                                           بانگ لبیک امیرالمؤمنین

خاک اهل دل تو صحرا بوده ای                                              شاهد العفو زهرا بوده ای

در کدامین خیمه صحرای راز                                                با خدا کرده حسن راز و نیاز

در کجای دامنت از هر دو عین                                          بوده جاری در دعا اشک حسین

کعبه جان قبله دلها کجاست                                              خیمه گاه مهدی زهرا کجاست

دوست دارم رو در آن صحرا کنم                                          جستجوی مهدی زهرا کنم

حاجیان جمع اند دور هم همه                                             پس کجا رفته حسین فاطمه

او که خود در خانه صاحب خانه بود                                 شمع رویش را حرم پروانه بود

حاجیان جمع اند جمله در منی                                             او چرا رفته سوی کربلا

او به جای موی سر ، سر می دهد                                  قاسم و عباس و اکبر می دهد

سعی حج او صفا با خنجر است                                        مروه اش قبر علی اکبر است

به یاد آن قافله ای که روز هشتم ذی الحجه با بیت خوا وداع کرد همه حجاج دارند طواف می کنند اما حسین می بیند دشمن زیر احرام ، شمشیر بسته می خواهد خون عزیز فاطمه را بریزد لذا دست زن و بچه اش را گرفت و حرکت کردگفتند آقا مگر عرفات نمی آیی ، مگر منی نمی آیی ، چرا منای من جای دیگر است آقا مگر قربانی نمی کنی ، فرمود چرا قربانی ها همراهم هستند ، قربانی ام علی اکبر است ، قاسم است ، عباس است ، (عاشقان ابی عبدالله ) اما یک قربانی که دل عالم را آتش می زند علی اصغر است . روز عاشورا آورد مقابل لشکر دشمن ، فرمود : " یا قَوم، اِن لَم تَرحَمونی فارحَمُوا هذَا الطِّفل اَما تَرُونَهُ کَیفَ یَتَلَظّی عَطَشاً" اگر به من رحم نمی کنید ، به این طفل رحم کنید مگر نمی بینید از شدّت تشنگی لبها را باز و بسته می کند هنوز سخن امام تمام نشده بود ببینید علی دارد دست و پا می زند ، همه صدا بزنید حسین .

-----------------------
روضه ورود به مدینه

ای مدینه سوز دیگر ساز کن                                                در بروی داغ داران باز کن

اهل یثرب خون فشانید از دو عین                                     من خبر آوردم از قتل حسین

مردها چون زنان شیون زدند                                               بر شرار سینه ها دامن زدند

هاشمیات از حرم بیرون شدند                                            غرق در دریای اشک و خون شدند

مادر عباس با قلب کباب                                        داد یک یک آل عصمت را جواب

گفت ای یاران سئوالم از شماست                           دختر مظلومه ام زینب کجاست

دید نا گه بانویی با قد خم                                            گفت مادر دخرت زینب منم

من سیه پوش گل یاس توام                                               داغ دار بهر عباس توام

جان مادر داغ پیرم کرده است                                              درد و غم از عمر سیرم کرده است

عمر زینب بارها بر سر رسید                                               تا کنار قبر پیغمبر رسید

ناله اش چون آتش افروخته                                                سینه اش چون خیمه ها سوخته

ناله کرد و گفت با صوتی حزین                                السّلام ای رحمه للعالمین

یا محمد ، جانم آمد بر لبم                                      زینبم من ، زینبم من زینبم

وقتی این کاروان دل شکسته نزدیک مدینه رسید امام چهارم فرمود : پیاده شوید ، خیمه ها را بر پا کنید

همه بانوان پیاده شدند فرمود : بشیر وارد مدینه شو ، خبر شهادت حسین ورود ما را به مردم اعلام کن ، بشیر با وضع عزا آمد وارد شهر مدینه شد ، مردم مرتب می گفتند : بشیر چه خبر است ؟گفت بیاییدسر قبر پیغمبر ، رمدم جمع شدند ، وقتی اجتماع کردند ، گفت :

(یا اهل یَثرِب لا مقامَ لَکُم بِها: مردم مدینه دیگر در مدینه نمانید) گفتند : چرا؟ (قَتل الحسین : حسین را کشتند )سرش را بالای نیزه زدند 1 ، الان زن و بچه اش بیرون دروازة مدینه هستند همین که این خبر رسید غوغایی شد در مدینه ، همه به سر و سینه می زدند ، با پای برهنه به استقبال آمدند همه فریاد میزدند : وامحمداه ، واحسینا همه صدا بزنید حسین .

1. مقتل فلسفی ، ص 91 ، زینب قهرمان ، اردستانی ، ص 353 .

-------------------
بازگشت به مدینه

مدینه! کاروانی ســـــــــــــــــوی تو با شیون آوردم

ره آوردم بــــــــــــــود اشکی که، دامن دامن آوردم

مدینـــــه! در به رویم وامکن! چون یک جهان ماتم

نیــــــــــــاورد ارمغان با خود کسی، تنها من آوردم

مدینــــــــــــه! یک گلستان گل اگر در کربلای بردم

ولـــــــــــی اکنون گلاب حسرت از من گلشن آوردم

اگــــــــــر مــــوی سیاهم شد سپید از غم، ولی شادم

کـــــــــــــــه مظلومیت خود را گوهی روشن آوردم

اسیــــــــرم کرد اگر دشمن، به جان دوست خُرسندم

بــــــــــــه پایان خدمتِ خود را به نَحو اَحسن آوردم

مدینــــــــــه! یــــــــوسف آل علی را بردم و، اکنون

اگـــــــــــــر او را نیـــــــاوردم، از و پیراهن آوردم

مدینه! از بنـــــی هـــــــاشم نگردد با خبر یک تن؟!

کــــــــــــه من از کوفه، پیغام سرِ دور از تن آوردم

مدینـــــــــه! اگر به سویت زنده برگشتم، مکن مَنَعم

که من این نیمه جان را هم به صد جان کندن آوردم

مدینـــــــــه! ایــــــــن اسیری ها نشد سدَّ رهم، بنگر

چهـــــــــــا با خطبه های خود به روز دشمن آوردم

(شفق)

----------------
سلام بر بقیع

سلام مــــــــــــا به بقیع و بُـــقاع ویرانش      به آن حریم که بـــاشد مَلَک نگهبانش

سلام مــــــــــــــا به بقیع آن تجسُّم غربت      گواه بـــــــــــــر سخنم تربت امامانش

بقیع تـــــــــربت پاک چهار معصوم است     چهـــــــار نور خدا می دَمَد ز دامانش

یکی است حضرت باقر از آن چهار امام      کـــــه داغ او زده آتش به قلب یارانش

غـــریب اوست که در موسم زیارت حجّ       مدینه و آنهمه زایر که هست مهمانش

شب شهــــــــــــــادت او یک نفر نمیماند       کــــه اشک غم بفشاند به قبر ویرانش

شهـــید شـــــد ز جــــور هشام آن مظلوم       زهــــرتَعبِیه درزین که آب شد جانش

 
                                                                                       [ سیّد رضا مؤیّد ]
-------------------------
بقعه بقیع

جلوۀ جنّت بـــــــــه چشم خاکیان دارد بقیع

                                                 یــــــــــا صفای خلوت افلاکیان دارد بقیع

گر حصار کــــــــعبه را جبریل دربانی کند

                                                 صد چو موسی و مسیحا پاسبان دارد بقیع

گر چه می تابد بر او خورشید سوزان حجاز

                                                 از پــــــر و بال ملایک ساربان دارد بقیع

اینـــــــکه ریزد از در و دیوار او گرد ملال

                                                 هر وجب خاکش هزاران داستان دارد بقیع

شب کــه تنها می شود با خلوت روحانی اش

                                                  ایـــــــــــن مدینه انتظار میهمان دارد بقیع

شب که تاریک است و در بروی مردم بسته اند

                                                  زایری چون مهدی صاحب زمان دارد بقیع

گر چه بــا شمع و چراغ این آستان بیگانه است

                                                  اُلفتی بــــــــــا مهر و ماه آسمان دارد بقیع

 

این مبـــــارک بُقعه را حاجت به نور ما نیست

                                               در دل هر ذرّه خورشیدی نهان دارد بقیع

در پنـــــــــــــــــاه مجتبی در ظل زین العابدین

                                               ارتبــــــــــاط معنوی با قُدسیان دارد بقیع

بـــــــــــــــــــــاقر علم نبی و صادق آل رسول

                                               خفته اند ایـنجا که عمر جاودان دارد بقیع

قرنها بگذشته بـــــــــــــــر این ماجرا امّا هنوز

                                                داغ هجده ســاله زهرای جوان دارد بقیع

 
                                                                                    [ محمّد جواد ]
-------------------
گوهر پاک بقیع

ای فروزان گوهر پاک بقیع                           گل پرپر شده در خاک بقیع

کربلا را دیده ای از کوفه تا شام                   ای شهید از اثر زهر هشام


---------------------
شعله ی آه

قبر باقر بی چراغ است نور بارانش کنید                    یادی از درد دل و غمهای دورانش کنید

شمع دل خاموش اگر شد پرتو افشانش کنید             شعله آهی بیارید و فروزانش کنید

قبر باقر بی چراغ است نور بارانش کنید                    یادی از درد دل و غمهای دورانش کنید

دل که مرد از بی غمی دیگر نمی ارزد به هیچ            زلف او را یاد آرید و پریشانش کنید

قبر باقر بی چراغ است نوربارانش کنید                     یادی از درد دل غمهای دورانش کیند

حرمت غم را نگهدارید ای دلدادگان                      روز و شب گرد سرش گردید و مهمانش کنید

قبر باقر بی چراغ است نور بارانش کنید                    یادی از درد دل و غمهای دورانش کنید

نیست تاب چشم زخم آن ماه مهر افروز را                 تا نبیند روی او را ماه پنهانش کنید

قبر باقر بی چراغ است نوربارانش کنید                     یادی از درد دل غمهای دورانش کیند

ای طبیبان ای شما با درد و درمان آشنا                    نرگس او سخت بیمار است درمانش کنید

  قبر باقر بی چراغ است نوربارانش کنید                   یادی از درد دل غمهای دورانش کیند

ماه گردون خواستار حرمت درگاه اوست                    گر سراز فرمان بپیچد گوی چوگانش کنید

قبر باقر بی چراغ است نوربارانش کنید                     یادی از درد دل غمهای دورانش کیند

اختر شبگرد دارد آرزوی خدمتش                              یک دو روزی خاک بوس کی جانانش کنید

قبر باقر بی چراغ است نوربارانش کنید                     یادی از درد دل غمهای دورانش کیند

کیست جانان حضرت باقر امام پنجمین                     جان خود را از سر رغبت به قربانش کنید

قبر باقر بی چراغ است نوربارانش کنید                     یادی از درد دل غمهای دورانش کیند

                                                خفته در لبهای او صد چشمه آب حیات

                                                کام خود را بهره ور از آب حیوانی کنید

                                                                                    ( مجاهد پروانه )
-------------------------
چراغ علم

آن گل که غمش اخگر داغ علم است                        پژمرده گیش خزان باغ علم است

بر قبر امام باقرگر شمعی نیست                             روشن به مزار او چراغ علم است


---------------------